Monday, July 26, 2010

တပည့္ခုိင္မာ၊ ဆရာလာ

ဒီပံုျပင္ေလးကို ဆရာႀကီးမင္းသိခၤရဲ႕ စေနေမာင္ေမာင္အေၾကာင္း ဝတၳဳတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ အခု မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးျပတာပါ။

တခါတုန္းက သူေဌးသားညီအစ္ကို ၃ ဦးဟာ ေလးအတတ္ပညာကို တတ္ခ်င္လြန္းလို႔ အဲဒီေခတ္အခါက နာမည္အေက်ာ္ဆံုး ေလးအတတ္ပညာရွင္ ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ကို ထိုက္သင့္တဲ့ အခေၾကးေငြ ဥာဏ္ပူေဇာ္ခေတြ ေပး၊ သူတုိ႔ပိုင္ဆုိင္တဲ့ ၿခံႀကီးဆီ ပင့္ဖိတ္ၿပီး သင္ယူၾကသတဲ့။ ဆရာႀကီးကလည္း သူေဌးသား သံုးေယာက္ကို သူတတ္သမွ် ပညာေတြ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ သင္ၾကားေပးေလရဲ႕။

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူဆင္းရဲေလးတစ္ေယာက္ကလည္း ေလးအတတ္ပညာကို သင္ခ်င္လြန္းလို႔ ဆရာႀကီးဆီ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး သူ႔ကိုလည္း သင္ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆုိရွာတယ္။ ဆရာႀကီးက ဒီပညာမ်ဳိးဟာ မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္၊ သူေဌးသူၾကြယ္ေတြသာ တတ္အပ္တဲ့ ပညာ၊ ဥာဏ္ပူေဇာ္ခ မေပးဘဲ လံုးဝ သင္မေပးႏုိင္ဘူးလို႔ ျပန္ျငင္းလိုက္သတဲ့။ သူဆင္းရဲသေကာင့္သားလည္း ဆရာႀကီးကို ပူေဇာ္စရာ ျခဴးတစ္ျပားေတာင္ မခ်မ္းသာလို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး ေနာက္ဆုတ္ သြားရွာတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူဆင္းရဲကေလးဟာ ေငြမေပးႏုိင္လို႔ သင္မေပးလိုက္တဲ့ ဆရာႀကီးအေပၚ စိတ္မကြက္ဘဲ ဆရာႀကီးရဲ႕ ပညာကို ေလးျမတ္ပူေဇာ္တဲ့အေနနဲ႔ ဆရာႀကီးပံုတူ ရႊံ႕ရုပ္တု တစ္ခုလုပ္ၿပီး ေန႔တုိင္းကန္ေတာ့၊ ပူေဇာ္သတဲ့။ သူ႔ကို သင္ေပးပါလို႔လည္း အဲဒီရုပ္တုႀကီးဆီမွာ တစာစာ ေတာင္းဆုိသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာ သူေဌးသား ၃ ေယာက္လည္း ေလးေတြ ျမားေတြ ဝင့္ဝင့္နဲ႔ အတတ္ပညာေတြစံုလို႔ ဆရာႀကီးနဲ႔အတူ ေတာထဲ ဝင္ၿပီး အမဲလိုက္ၾကသတဲ့။ ေတာထဲေရာက္ေတာ့ သမင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ေရာ။ ေတြ႔တာနဲ႔ တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆုိတဲ့အတုိင္း သူေဌးသား ၃ ေယာက္က ဆရာႀကီး သင္ေပးထားတဲ့ ေလးအတတ္နဲ႔ သမင္ကို ဝိုင္းလိုက္ၾက ပစ္ၾကခတ္ၾကေပါ့ေလ။ သူေဌးသားေတြရဲ႕ ျမားတံေတြက အဝီွဝီွနဲ႔ သမင္ဆီ ေျပးဝင္သြားေပမယ့္ အခုန္အပ်ံ ေကာင္းတဲ့ သမင္ေၾကာင့္ အရာမေရာက္ဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူေဌးသားေတြရဲ႕ အေကာင္းစား ျမားတံ မဟုတ္တဲ့ ျပင္ပက ျမားတစ္စင္းက ေျပးလႊားခုန္ပံ်ေနတဲ့ သမင္ကို ခ်က္ေကာင္းထိမွန္သြားေစခဲ့ပါတယ္။

ဒီျမားကို ပစ္လိုက္သူကေတာ့ ေလးအတတ္ကို ေငြေပး မသင္ႏုိင္လို႔ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားခဲ့ရတဲ့ သူဆင္းရဲေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေလးအတတ္ပညာကလည္း သူတုိ႔အားလံုးထက္ ေက်ာ္လြန္ေနတဲ့အျပင္ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ေအာင္ကိုပဲ ထက္ျမက္ ထူးခြၽန္ေနေလရဲ႕။ အဲဒီအခါမွာေတာ့ သူေဌးသား ၃ ေယာက္နဲ႔အတူ ဆရာႀကီးကိုယ္တုိင္ကလည္း တအံ့တၾသနဲ႔ ဒီပညာကို ဘယ္ကေနမ်ား သင္ယူလာသလဲလို႔ ဝုိင္းေမးၾကပါေလေရာ။

သူဆင္းရဲေလးက ဘယ္လို ျပန္ေျဖသလဲ ဆုိေတာ့။ သူဟာ ဆရာႀကီးပံုတူရုပ္တုကို ေန႔တုိင္း မပ်က္မကြက္ ပူေဇာ္ၿပီး ပညာသင္ေပးဖို႔ ပညာတတ္ေျမာက္ဖုိ႔ကို နိစၥဓူဝ ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္တဲ့။ တေန႔မွာေတာ့ ဆရာႀကီးကိုယ္တုိင္ သူ႔ဆီ ေရာက္လာၿပီး ေလးကို ဘယ္လိုတင္၊ ဘယ္လုိခ်ိန္၊ ဘယ္လိုပစ္၊ ဘယ္လိုအာရံုစိုက္ရတယ္ဆုိတာ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း အေသးစိတ္ လာသင္ေပးပါသတဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူလည္း အားရဝမ္းသာနဲ႔ ပညာသင္ခဲ့ၿပီး အခုလို ကြၽမ္းက်င္တတ္ေျမာက္ ခဲ့ရတာပါတဲ့။( တကယ္ေတာ့ ဆရာႀကီးဟာ သူဆင္းရဲေလးကို ဘယ္တုန္းကမွ ပညာမသင္ေပးခဲ့ပါဘူး။)

သူဆင္းရဲေလးရဲ႕ စကားကို ၾကားရေတာ့ ဆရာႀကီးဟာ တစ္စံုတရာကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာမိပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔တပည့္ သူေဌးသား ၃ ဦးကုိ ျပန္ရွင္းျပလိုက္တယ္။ ပညာကို ေန႔စဥ္ ဆရာနဲ႔အတူ လက္ပူးလက္ၾကပ္ သင္ခြင့္ ရေနေပမယ့္ ပညာနဲ႔ တစ္သားတည္း က်မလာရင္ ပညာကို ငတ္မြတ္ ေတာင့္တမႈ မရွိရင္ အကုန္အစင္ တတ္ေျမာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူဆင္းရဲေလးဟာ ဆရာနဲ႔ သင္ယူခြင့္ မရေပမယ့္ ဆရာနဲ႔ပညာအေပၚ ေလးစားမႈ အျပည့္ထားၿပီး အေသြးထဲ အသားထဲကကို ေတာင့္တတဲ့အတြက္ ပညာကို အလိုအေလ်ာက္ေပါက္ေျမာက္ သိျမင္သြားတယ္လို႔ ဆရာႀကီးက ေျပာျပလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဒီပံုျပင္ေလးကို ဆရာႀကီးမင္းသိခၤရဲ႕ စေနေမာင္ေမာင္အေၾကာင္း ဝတၳဳတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ အခု မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးျပတာပါ။ ဒီပုံျပင္က ေပးတဲ့ Message က တိဗက္စကားပံုတစ္ခုကို ေဖာ္ေဆာင္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပည့္ခုိင္မာ ဆရာလာ၏။ ဆုိတဲ့ စကားပံုေလး ျဖစ္ပါတယ္။ သင္ယူမယ့္ တပည့္က အသင့္အေနအထားနဲ႔ ပညာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရင္ ၊ ပညာအေပၚ ယံုၾကည္ခုိင္မာမႈ ရွိရင္ သင္ေပးမယ့္ ဆရာက အလိုအေလ်ာက္ကို ၾကြေရာက္လာၿပီး သင္ေပးပါလိမ့္မယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။

ေတာက္တယ္က်င္း ( တာအုိအေတြးအေခၚ ) မွာေတာ့ ဒီသေဘာကို ေဟာသလို ဖြင့္ဆုိထားပါတယ္။

“Knowing others is intelligence;

knowing yourself is true wisdom. 
Mastering others is strength; 
mastering yourself is true power. 
If you realize that you have enough, 
you are truly rich.”

3 comments:

utinbobo said...

မွန္တယ္ ငါ႔ညီ
ဗုဒၶဘုရား ပြင့္စဥ္တုန္းက ဘုရားနဲ႕ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ခဲ႔ပါလွ်က္ ကၽြတ္တမ္းမ၀င္ သူေတြ ဒု နဲ႕ ေဒး ရွိသလို၊ ဘုရား ပရိနိဗၺာန္ ျပဳၿပီး ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀၀)အတြင္းမွာ ဘုရားတရားေတာ္ေတြနဲ႕ ေတြၿပီး ကၽြတ္တမ္း၀င္ သြားတဲ႔ သူေတြလည္း ဒု နဲ႕ ေဒး ရွိခဲ႔ပါတယ္။ ဘုရားနဲ႕ေတြ႕ျခင္း မေတြ႕ျခင္းက အဓိက မက်ပါ။

Anonymous said...

ပညာရွာပမာ သူဖုန္းစားတဲ့ ... ပညာရွာရင္ သူဖုန္းထားလဲ လွန္းားလုိ႔ ေၿပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ၾကားဖူးတဲ့ စကားပုံကုိေၿပာတာပါ။ က်ေနာ္ဆုိလဲ ကြန္ပ်ဴတာ အေၾကာင္း သိခ်င္၊ တတ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ ကြန္ပ်ဴတာကုိေန႔တုိင္း ထုိင္မရွိခုိးေပမဲ့ ကလိခဲ့လုိ႔ ဘာပဲေၿပာေၿပာ သူမ်ားထက္စာရင္ သိၿပီ၊ တတ္ၿပီလုိ႔ ေၿပာရမွာပဲ။ သေဘာကေတာ့ဗ်ာ ေက်ာင္းဆရာေတြ ေၿပာခဲ့သလုိေပါ့ မုိးဘယ္ေလာက္ ရြာရြာ ခံတဲ့ခြက္ေပၚမွာ မူတည္သတဲ့ ...။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ဒီပံုျပင္ ဖတ္ဖူးတယ္ဗ်။ က်ေနာ္က ဆရာၾကီး မင္းသိခၤ စာအုပ္ေတြကို အထပ္ထပ္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အႏွစ္သက္ဆံုး စာေရးဆရာပါ။ ေရးဟန္ကိုက ထူးျခားလြန္းတယ္။ သတိရသေလာက္ ခ်ီးမြန္းရရင္ေတာင္ စာေတာ္ေတာ္ရွည္သြားနိင္တယ္။